به گزارش خبرگزاری فارس و به نقل از فدراسیون ورزش‌های جانبازان و معلولین، علیرضا مختاری، 37 ساله و ساکن شهر اصفهان است، از سال 72 با دنبال کردن رشته والیبال نشسته، به صورت جدی فعالیت‌های خود در ورزش جانبازان و معلولین را آغاز کرد. فعالیت او در رشته والیبال نشسته تا سال 85 ادامه داشت و پس از آن به پیشنهاد احمدی، از مربیان دوومیدانی اصفهان، به رشته دوومیدانی روی آورد و در این زمینه فعال شد.علیرضا مختاری، در خصوص روی آوردنش به ورزش و مراحلی که تا رسیدن به سکوی نخست بازی‌های پاراآسیایی طی کرده است، گفت: بعد از شروع فعالیتم در رشته دوومیدانی، در مسابقات قهرمانی کشور شرکت می‌کردم و عناوین خوبی هم بدست آوردم، اولین تجربه من در مسابقات برون مرزی به سال 2006 برمی‌گردد که موفق شدم در رقابت‌های غرب آسیا در ماده پرتاب وزنه به مدال برنز دست پیدا کنم.وی افزود: سال 2011 نیز در مسابقات آزاد اروپا که در کشور جمهوری چک برگزار می‌شد شرکت کردم و در پرتاب دیسک به نشان نقره و در پرتاب وزنه به نشان برنز دست یافتم، اما به دلیل مشکلی که در کلاس‌بندی وجود داشت و باوجود اینکه رکوردهای خوبی ثبت کرده بودم، از حضور در بازی‌های پارالمپیک لندن بازماندم، اما با تلاش مسئولین فدراسیون، کمیته ملی پارالمپیک و مسئولین کلاس‌بندی، این مشکل برطرف شد و وی توانست در بازی‌های پاراآسیایی اینچئون شرکت کند.ملی‌پوش طلایی بازی‌های پاراآسیایی اینچئون خاطر نشان کرد: رقیبانی که من در بازی‌های پاراآسیایی داشتم، از کشورهای عراق، هند، امارات، عربستان و ژاپن بودند که همه از بهترین‌های مسابقات جهانی و پارالمپیک بودند و خدا را شکر می‌کنم که با پشت سر گذاشتن این حریفان و کسب دو نشان طلا، توانستم پاسخگوی اعتمادی که به من شد باشم.وی در خصوص از سرگیری تمریناتش گفت: من از همان سوم آبان که وارد تهران شدم، با مربی تیم ملی، هرمز صادقی صحبت کردم و قرار شد تمریناتم را زیر نظر وی انجام دهم و حدود 2 هفته است که مشغول تمریناتم هستم و خود را برای مسابقات رکوردگیری که اردیبهشت ماه در تهران برگزار می‌شود آماده می‌کنم.مختاری افزود: یکی از عواملی که مشوق من بود، دیدن موفقیت علی نادری از قهرمانان دوومیدانی استان اصفهان در بازی‌های پارالمپیک 2004 آتن بود که باعث ایجاد انگیزه‌ای قوی در من و دیگر افراد دارای معلولیت در آن زمان شد.قهرمان طلایی اینچئون ادامه داد: علاوه بر این، عامل مهمی که باعث شد هیچ وقت ناامید نشوم و دست از تلاش برندارم این بود که باور داشتم خدا به من کمک می‌کند، همین مساله به من کمک می‌کرد که از سرزنش‌های اطرافیان که مدام به من می‌گفتند این همه سال تلاش کردی و به جایی نرسیدی، ناراحت نشوم و انگیزه خود را از دست ندهم، در پایان هم با همین انگیزه قوی و توکل به خدا موفق شدم.وی در پایان گفت: از خانواده عزیزم، مربیان، مسئولین هیات اصفهان، مسئولین فدراسیون و کمیته ملی پارالمپیک و تمام عزیزانی که به نوعی در موفقیت‌های ورزشکاران سهم دارند، تشکر می‌کنم و آرزو می‌کنم بتوانم در مسابقات پیش رو بار دیگر موجبات افتخار آفرینی کشورم را فراهم کنم.